Δίκοπη η κορύφωση του Απριλίου..

...δίκοπη, όπως και η Ζωή μας άλλωστε!

Δίκοπη η κορύφωση του Απριλίου..
άνθιση και οδύνη..
Σταύρωση και Ανάσταση..
Κι έτσι ο Απρίλης ενεγράφη αμετάκλητα
ως ο σκληρός μήνας του.. (Τ. Σ. 'Ελιοτ)

Αυτό θα πει άνθρωπος: να πονάς, ν’ αδικιέσαι, να παλεύεις και να μην το βάνεις κάτω!
Αν ήταν να με ρωτούσαν ποιος δρόμος πάει στον ουρανό, θ’ απαντούσα: ο πιο δύσκολος.
Μεγάλη κολυμπήθρα τα δάκρυα, παιδί μου… (N.Kαζαντζάκης)

Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.
Είχε συνάξει λίγα φύλλα
ένα κλαδί γεμάτο φως
είχε πονέσει.
Και τώρα χάθηκε…
Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος
αγγίζει νέους ουρανούς
η προσευχή του μάχη.
Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο

(Νίκος  Καρούζος, "Άσμα μικρό")

"Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιος του ανθρώπου σηκώνει το σταυρό του κι ανεβαίνει το Γολγοθά του. Πολλοί, οι πιο πολλοί, φτάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζονται στη μέση της πορείας και δε φτάνουν στην κορφή του Γολγοθά - θέλω να πω στην κορφή του χρέους τους - να σταυρωθούν, ν' αναστηθούν, και να σώσουν την ψυχή τους. Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν, και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης ... άλλον δεν έχει."

(Νίκος Καζαντζάκης, Τελευταίος πειρασμός)

(Crucifixion, Francis Bacon)

Συμβουλές της Μεγάλης Παρασκευής

Αδρανείς.
Σε παρασύρει η φωτογραφία σου
ότι το έχεις δίπορτο
όποτε θέλεις είσαι τάχα εδώ
κι όποτε θες κατέρχεσαι.

Σ᾿ εξαπατούν επίσης
τα φουσκωμένα λόγια της ανοίξεως
δήθεν ότι τα άνθη της
συμπαρασύρουν σε ανάσταση
κι άλλα εσταυρωμένα χώματα.

Άκουσέ με, πάρε
στα χέρια σου την κύλιση του λίθου.
Ας σπρώξει λίγο και το Μεγάλο Σάββατο
γεροδεμένο είναι
σήκωσε θεία κλοπή ασήκωτη
και στα ουράνια μοναχό του την ανέβασε.

Μόνο βιάσου γιατὶ όπου νά΄ ναι
το θαύμα της διαψεύσεως τίθεται επὶ τάπητος
ακάνθινο.

(Κική Δημουλά, "Χλόη Θερμοκηπίου")

Η "Σταύρωση του Χριστού", αυτοσχεδίαστη, ξεχωριστά θεοφιλική, ζωγραφισμένη από τον αρχαγγελικό Λέσβιο λαϊκο ζωγράφο Θεόφιλο Χατζημιχαήλ (1873 - 1934), βρίσκεται στη συλλογή του ποιητή Αντρέα Εμπειρίκου (1901 - 1975). Ανυπόγραφη, αχρονολόγητη (0,48 Χ 0,42), σε πανί. Σταυρωμένος του Θεόφιλου (0,48 Χ 0,42), συλλογή Αντρ. Εμπειρίκου.

  [Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ]

Αντίς για όνειρο

Πένθιμος πράος ουρανός μες στο λιβάνι

αναθρώσκουν παλαιές Μητέρες ορθές σαν κηροπήγια

τυφεκιοφόροι νεοσύλλεκτοι σε ανάπαυση

μικρά σκάμματα ορθογώνια, ραντιστήρια, νάρκισσοι.

Σαν να ‘μαι λέει, ο θάνατος ο ίδιος αλλ’

ακόμη νέος αγένειος που μόλις ξεκινά

κι ακούει πρώτη φορά μέσα στο θάμβος των κεριών

το «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν».

(Οδυσσέας Ελύτης, "Ημερολόγιο Ενός Αθέατου Απριλίου")

Το δώρο του τρίτου Μάγου ήταν μια Μεγάλη Παρασκευή. "Όσα χρόνια θα ζεις αυτή θα σου ψιθυρίζει ότι είσαι είδος "Άνθρωπος / Έλληνας", ον δηλαδή που η ουσία του περιέχει σκιρτήματα, επίγνωση της θνησιμότητάς του και υλικό παρελθόντος μέσα στο οποίο ευδοκιμούν και οι επιστροφές στους χωματόδρομους της προσωπικής σου πατρίδας". (απόσπασμα από το εξαιρετικό, πολυαγαπημένο βιβλίο του Ανδρέα Κασέτα "Η Άρκτος, η Πρέσπα, η Παρασκευή")

Πλησιάζω τη θάλασσα και της λέω:
Eίσαι βαθιά και με τα μυστικά μεγάλη σου η σχέση.
Λυτρώνεται ο άνθρωπος; " 
(Νίκος Καρούζος "Το Πάσχα των Πιστών")

Την Ανάσταση του Χριστού", ο αρχαγγελικός Λέσβιος λαϊκός ζωγράφος Θεόφιλος Χατζημιχαήλ (1873 - 1934) ιστόρησε με λαδόχρωμα σε ξύλο, που βρίσκεται στο παρεκκλήσι Άγιος Δημήτριος, στη Ζωοδόχο Πηγή, στη λεσβιακή Βαρειά. Η ίδια εικόνα από το Θεόφιλο υπήρχε και στην εκκλησία, στη Μακρυνίτσα Πηλίου.

Ζητείται Ανάσταση ε π ε ι γ ό ν τ ω ς!!!

"Άβυσσος η ψυχή..."

Λίγο η σημερινή πανσέληνος που μάταια ψάχνω να εντοπίσω πίσω από τα βαριά σύννεφα, λίγο τα λόγια του Ποιητή "η υψηλότερη μορφή της άνοιξης που ξέρω: μια ελληνική Μεγάλη Εβδομάδα", που από το πρωί στριφογυρίζουν στο μυαλό μου και που ασυναίσθητα τα ξεφούρνισα το μεσημέρι στον ανυποψίαστο έμπορο λουλουδιών της λαϊκής αγοράς(!), λίγο τα εξαιρετικά, τολμηρά για την τότε εποχή, λόγια της Κασσιανής (Μεγάλη Τρίτη γαρ) "και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττω" που της στοίχισαν τόσα πολλά...., έ...!, μη με ρωτήσετε γιατί, πάντως αυτό το τρυφερό τραγουδάκι σε ποίηση Λόρκα μου ήρθε συνειρμικά!

"Άβυσσος η ψυχή...", που μου λέει συχνά ο αγαπημένος Γ. Γραμματικάκης!

"Όταν βγαίνει το φεγγάρι
θάλασσα τη γη σκεπάζει
κι η καρδιά νησάκι νοιώθει
μες στο άπειρο..."

Εαρινά...

Κάμποση ώρα ξεχάστηκα σήμερα κοιτάζοντας τη θάλασσα, τα παιχνίδια του ήλιου πάνω της, τα γαλήνια γόνατα των κυμάτων που έσπρωχναν απαλά την ακτή. Μετά από πολύωρο περπάτημα που με έβγαλε σε ένα χωριό, όπου έγινα κοινωνός μιας απλής - ζεστής σχολικής γιορτής και παρέλασης και που με γέμισαν συγκίνηση (συνταξιούχος εκπαιδευτικός ούσα), η βουτιά στη Θάλασσα ήταν λυτρωτική, αναβάπτισμα! Πόσο απλά και βιωματικά ξαναβρίσκεται το υλικό από το οποίο είμαστε φτιαγμένοι! Ούτε βιβλίο δεν είχα μαζί μου αυτή τη φορά, ούτε κινητό, ούτε καπέλο, ούτε νερό(αυτό αλήθεια μου έλειψε). Απλά πράγματα. Πήρα τα ποδαράκια μου και την καλή μου διάθεση, που έγινε ακόμα καλύτερη, αφού ήμουν χωμένη μέσα στη φύση με παρόντα όλα τα θαύματα γύρω μου. Ευγνωμοσύνη που είμαι γερή και απολαμβάνω το προνόμιο αυτής της βόλτας! Οι άφθονες βροχές και στο νησί μου φέτος πότισαν, πρασίνισαν, άνθισαν και σκέπασαν λόφους ακόμα και δίπλα στη Θάλασσα! Ακατάλυτος και αιώνιος ο "Δαίμων ενιαυτός"... Πόσο ενωμένος μου φαίνεται ο κόσμος σήμερα! Τα χρώματα των λουλουδιών, το βούισμα των εντόμων, η μυρωδιά της Θάλασσας με συγκινούν και μου φαίνονται άπιαστα...

Ό,τι κι αν πουν τα βιβλία, θα είναι πάντα φτωχό μπροστά σε τέτοια βιώματα... Ή, όπως λέει και μια φίλη μου, "τα βιβλία, τελικά, προσπαθούν να προλάβουν τη ζωή..."

Εικόνες ανοιξιάτικες και στίχοι αγαπημένοι, υπογραμμισμένοι σε διάφορα βιβλία μου, έρχονται και συμπληρώνουν τη σημερινή ανάρτηση.

Στ' ακρογιάλια του Αιγαίου η άνοιξη βγαίνει από τη θάλασσα.
Ένα πρωί ο αγέρας φέγγει πιο γαλάζιος, τα κύματα ξεδιπλώνουν στον άμμο το νέο ρυθμό με κοντές αναπνοές.
Το πέλαγο μυρίζει φρεσκάδα, παντού το κεντάνε σύντομες απανωτές αστραψιές.
Τότες ανοίγουν πάνω στα τρεμουλιάρικα νερά κύκλοι ασημένιοι, μ' ένα χρώμα σαν το στήθος του παγονιού.
Είναι αμέτρητοι, ο ένας μέσα στον άλλον, ο ένας κυνηγά τον άλλον.
Έτσι ως τον ορίζοντα.
Από τη μέση, από την καρδιά του ανθού της θάλασσας, βγαίνει η άνοιξη του Αιγαίου.

  ( "Η Παναγιά η Γοργόνα", Στρατής  Μυριβήλης)

Φρέαρ είναι η Άνοιξη που βγάζει δροσιά και άστρα...

(Νίκος Καρούζος)

Άνοιξη παρά τέταρτο!!
Σε λίγο, θ’ ανατείλει γυμνή στην αιχμή της αχτίδας της
η πρώτη μαργαρίτα της τύχης.

(Ελύτης)

Κι εσένα, το αίμα των άστρων κυλάει μέσα σου, το φως τους σε συντηρεί.
Πάνω στα λουλούδια, υψώνεσαι με τα λουλούδια, πάνω στις πέτρες με τις πέτρες...

(Paul Εluard)

Γαλάζιος μακριά πολύ, θα γυρίσω άνθη κρατώντας.
Είναι ρωγμή στο στήθος η αγάπη...

(Νίκος  Καρούζος)

Θα σου ρίξω δυο στίχους
πατώντας απάνω τους
να διασχίσεις το χρόνο...

(Ν. Βρεττάκος)

Ώσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεμώνες
κι ήρθαν από της γης τα πέρατα
οι πελαγίτες οι βοσκοί να παν των φλόκων τα κοπάδια...

(Οδυσσέας  Ελύτης)

Μ' ένα λουλούδι
θα μπορούσε κανείς να φωτίσει
το άγνωστο.

(Ν. Βρεττάκος)

Κάθε λουλούδι έχει τη θέση του στον ήλιο,
κάθε άνθρωπος έχει ένα όνειρο. Κάθε άνθρωπος
έχει έναν ουρανό πάνου από την πληγή του,
κι ένα μικρό παράνομο σημείωμα της άνοιξης μέσα στην τσέπη του...

(Γ. Ρίτσος)

Κάποτε, μια παράξενη χαρά με κυριεύει
έτσι, δίχως αιτία καμιά
κι είναι σαν κύμα που άξαφνα γεννιέται και θηρεύει
σαν κύμα αιμάτου στην καρδιά.

Και τότε πώς αλλάζουνε τα πάντα ολόγυρά μου!  
Πώς όλα μού είναι αγαπητά!  
Πρόσωπα ξένα σμίγουνε με τα χιλιάκριβά μου
κι όμοια τα βλέπω στοργικά.

  Τριγυρισμένη από ξανθά παιδιάστικα κεφάλια
νιώθω να γίνομαι κι εγώ
 -στο περιβόλι ως κόβουμε τα πορτοκάλια-  
παιδούλα δώδεκα χρονώ.

  Το γέλιο μου σαν κρύσταλλο τ’ ακούω ν’ αντηχάει.  
Πού πάω δεν ξέρω, τι ζητώ,
γιατ’ είναι η ίδια η ψυχή μου που μεθάει
 με το δικό της το πιοτό.

  Κι απ’ το μεθύσι, αλίμονο! 
Ξεχνώ πως σαν βραδιάσει  
τούτη η ακράτητη χαρά θα διαλυθεί 
σαν τον καπνό, που τώρα έχει σκεπάσει
μ’ αχνό ένα βέλο τα νερά…
(ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ)

για φινάλε, λόγια του εξαιρετικού αγαπημένου φίλου Γ. Μαρκάκη: 

"Το κάθε πράγμα στον κόσμο ετούτο αξίζει τόσο, όσο το αγάπησες".