Αυτούς τους έχω βαρεθεί – 1975

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,

τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό τον κινητή,
την έχω βαρεθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους Ευρωπαίους, τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δε γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.
Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

  

Στίχοι:  Δημοσθένης Κούρτοβικ &Wolf Biermann

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

http://www.youtube.com/watch?v=VVjRyxjTaHM

"Rock" στη Ζανζιβάρη

Οι αναρτήσεις σου, μου θύμισαν αυτό το υπέροχο μέρος, που βρίσκεται πάνω σε ένα μικρό βράχο κοντά στην ακτή της παραλίας Michanwi Pingwe στον ωκεανό, στη Ζανζιβάρη. Δυστυχώς δεν είναι σπίτι, είναι εστιατόριο, ονόματι Rock.  

Ψαροκαλύβα, Pangandaran, Δυτική Ιάβα, Ινδονησία

... ή και σε ένα ψαρά.

Fallingwater, Frank Lloyd Wright, 1935

Ένα ξεχωριστό σπίτι, το οποίο στεγάζει τις καθημερινές στιγμές απλών ανθρώπων αλλά το ίδιο προσαρμόζεται στην προσωπικότητα ή τις ανάγκες τους, αντί να συμβαίνει το αντίθετο (όπως επιβάλλουν τα Ελληνικά χθες όλα λευκά, σήμερα όλα σωμόν, αύριο όλα γαλανά μπαλκονάτα μπετόν- αρμέ αστικά πανωσηκώματα μετά πυλωτής και δήθεν ημιυπαιθρίων), είναι ένα έργο σημαντικότερο από οποιονδήποτε μαζικό κοινόχρηστο χώρο, τον λαμπρότερο ναό, το εντυπωσιακότερο μουσείο, το μεγαλοπρεπέστερο γήπεδο, το χυδαιότερο μέγαρο. Γιατί το μεν αναδεικνύει τις διαφορές του ανθρώπου από τον άνθρωπο, τα δε τις ισοπεδώνουν, αναδεικνύοντας τις διαφορές του ιερατείου, της νομενκλατούρας, των διακεκριμένων, των ευνοημένων από το πλήθος. Ένα ξεχωριστό σπίτι μπορεί  να ανήκει σε έναν καλλιεργημένο αστό....

Funnel Wall, ο τοίχος που παίζει μουσική!

Το Funnel Wall είναι ένα από τα πιο παράξενα και πιο απολαυστικά αξιοθέατα σε αυτή την μποέμικη συνοικία της Δρέσδης. 

Σύμφωνα με τους "αυτόπτες μάρτυρες" όταν η βροχή αρχίσει να πέφτει, αυτό το πολύχρωμο σύστημα υδρορροής που βρίσκεται στο εξωτερικό ενός κτιρίου στο Neustadt Kunsthofpassage,  παίζει... μουσική!

Kunsthofpassage Dresden

http://www.youtube.com/watch?v=F2bZph829Hc&feature=player_embedded#!

http://www.youtube.com/watch?v=LrDtI4uwCWk

"Αστεροσκοπείο", Μίλτος Σαχτούρης

Διαρρήχτες του ήλιου
δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα
δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός

Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι
δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν
παραμονεύουν
με μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια
με τ' άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα
με τις πέτρες τών δειλών στα χέρια
παραμονεύουν σ' άλλους πλανήτες το φως

Να πεθάνουν

Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ' τ' ανατρίχιασμα του το κάθε φιλί

Ένας μοναχικός οδοιπόρος και μία μοναδική γαλαξιακή θέα στο νυχτερινό ουρανό στο Bryce Canyon National Park στη Utah των Ηνωμένων Πολιτειών (Jason Hatfield)