" I
Ξέρεις την κόμη που έγραψε τον άνεμο; Τις ματιές που παραλληλίσανε
το χρόνο;
Τη σιωπή που ένιωσε τον εαυτό της;
Αλλά είσαι εσύ μια νυχτερινή επινόηση που αρέσκεται στις βροχερές εκμυστηρεύσεις.
Που αρέσκεται στο τριίστιο ξάνοιγμα του πόντου.
Είσαι μια περίπτωση ακατόρθωτη
που όταν ναυαγήσει βασιλεύει.
Μια φανταχτερή
καταστροφή είσαι...
Α! Θέλω να ‘ρθούν τα στοιχεία που ξέρουν ν’ αρπάζουν.
Η μέση των συλλογισμών μου θα ευφράνει την καμπύλη τους διάθεση.
Όταν
ανέβουν μεγαλώνοντας τα δαχτυλίδια ο ξαφνικός ουρανός θα πάρει το χρώμα
της προτελευταίας μου αμαρτίας
Ενώ η τελευταία θα γοητεύεται ακόμη από τα μοναχικά τούτα
λόγια!..."
Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή "Προσανατολισμοί" του Οδυσσέα Ελύτη
