Κυριακή, 9 Μαρτίου 2014

Γυναίκα: μάνα, ερωμένη, μούσα, σοφή γριά, στρίγγλα, αγία, πόρνη, ηρωίδα, ζωοδότρα,…



Όταν μου λένε "χρόνια πολλά" την ημέρα της γυναίκας, νιώθω ένα κόμπο στον λαιμό και σκέψεις να "τρέχουν με χίλια" στο μυαλό μου… Να χαρώ, λέει, για τα ίσα δικαιώματα ανδρών – γυναικών… Δηλαδή να χαρώ για το αυτονόητο που θα έπρεπε να ισχύει; Για ποια ισότητα ακριβώς μιλάμε; Και ποια είναι τα ίσα δικαιώματα,

..όταν εξακολουθούν να πέφτουν θύματα βίας και κακοποίησης (κυρίως ενδοοικογενειακής);

..όταν η μόρφωση ενός κοριτσιού, ειδικά σε τριτοκοσμικές χώρες, είναι πεταμένα λεφτά ή απαγορευμένη δια νόμου;

..όταν δεν έχουν ίσες ευκαιρίες στην απασχόληση ή στην ανάδειξή τους στα κοινά;

..όταν πλήττονται περισσότερο από την ανεργία και πληρώνονται λιγότερο από τους συναδέλφους τους;

..όταν τόσα εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες σε όλο τον κόσμο έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή;

..όταν τόσα εκατομμύρια γυναίκες αναγκάζονται να κυκλοφορούν με την γνωστή μπούργκα ή τσαντόρ;

..όταν .. όταν .. όταν…


Απλά, η σημερινή ημέρα είναι άλλος ένας εορτασμός που λειτουργεί ως άλλοθι, για το έλλειμμα που διαρκώς διαπιστώνεται στην ισότητα των φύλων.

Οι γυναίκες στον κόσμο. 



Οι γυναίκες στην Τέχνη

 
"Ύμνος δοξαστικός για τις Γυναίκες π' αγαπούμε", 
Nίκος Εγγονόπουλος, Ελευσίς (1948)

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν τα ρόδια
έρχονται και μας βρίσκουνε
τις νύχτες
όταν βρέχη
με τους μαστούς τους καταργούν τη μοναξιά μας
μεσ' τα μαλλιά μας εισχωρούν βαθειά
και τα κοσμούνε
σα δάκρυα
σαν ακρογιάλια φωτεινά
σα ρόδια

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε κύκνοι
τα πάρκα τους
ζουν μόνο μέσα στην καρδιά μας
είν' τα φτερά τους
τα φτερά αγγέλων
τ' αγάλματά τους είναι το κορμί μας
οι ωραίες δεντροστοιχίες είν' αυτές οι ίδιες
ορθές στην άκρια των ελαφρών ποδιών
τους
μας πλησιάζουν
κι είναι σαν μας φιλούν
στα μάτια
κύκνοι

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε λίμνες
στους καλαμιώνες τους
τα φλογερά τα χείλια μας σφυρίζουν
τα ωραία πουλιά μας κολυμπούνε στα νερά τους
κι ύστερα
σαν πετούν
τα καθρεφτίζουν
- υπερήφανα ως ειν' -
οι λίμνες
κι είναι στις όχθες τους οι λεύκες λύρες
που η μουσική τους πνίγει μέσα μας
τις πίκρες
κι ως πλημμυρούν το είναι μας
χαρά
γαλήνη
είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε
λίμνες

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν σημαίες
στου πόθου τους ανέμους κυματίζουν
τα μακρυά μαλλιά τους
λάμπουνε
τις νύχτες
μεσ' στις θερμές παλάμες τους κρατούνε
τη ζωή μας
είν' οι απαλές κοιλιές τους
ο ουράνιος θόλος
είναι οι πόρτες μας
τα παραθύρια μας
οι στόλοι
τ' άστρα μας συνεχώς ζούνε κοντά τους
τα χρώματά τους είναι
τα λόγια της αγάπης
τα χείλη τους
είναι ο
ήλιος το φεγγάρι
και το πανί τους είν' το μόνο σάβανο που μας αρμόζει :
είν' οι γυναίκες που αγαπούμε σαν σημαίες

είν' οι γυναίκες που αγαπούμε δάση
το κάθε δέντρο τους είν' κι ένα μήνυμα του πάθους
σαν μεσ' σ' αυτά τα δάση
μας πλανέψουνε
τα βήματά μας
και χαθούμε
τότες είν'
ακριβώς
που βρίσκουμε τον εαυτόνε μας
και ζούμε
κι όσο από μακρυά ακούμε νάρχωνται οι μπόρες
ή και μας φέρνει
ο άνεμος
τις μουσικές και τους θορύβους
της γιορτής
ή τις φλογέρες του κινδύνου
τίποτε - φυσικά - δε μπορεί να μας φοβίση
ως οι πυκνές οι φυλλωσιές
ασφαλώς μας προστατεύουν
μια που οι γυναίκες π' αγαπούμε είναι σα δάση

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν λιμάνια
(μόνος σκοπός
προορισμός
των ωραίων καραβιών μας)
τα μάτια τους
είν' οι κυματοθραύστες
οι ώμοι τους είν' ο σηματοφόρος
της χαράς
οι μηροί τους
σειρά αμφορείς στις προκυμαίες
τα πόδια τους
οι στοργικοί
μας
φάροι
- οι νοσταλγοί τις ονομάζουν Κατερίνα -
είναι τα κύματά τους
οι υπέροχες θωπείες
οι Σειρήνες τους δεν μας γελούν
μόνε
μας
δείχνουνε το δρόμο
- φιλικές -
προς τα λιμάνια : τις γυναίκες που αγαπούμε

έχουνε οι γυναίκες π' αγαπούμε θεία την ουσία
κι όταν σφιχτά στην αγκαλιά μας
τις κρατούμε
με τους θεούς κι εμείς γινόμαστ' όμοιοι
στηνόμαστε ορθοί σαν άγριοι πύργοι
τίποτε δεν είν' πια δυνατό να μας κλονίση
με τα λευκά τους χέρια
αυτές
γύρω μας γαντζώνουν
κι έρχονται όλοι οι λαοί
τα έθνη
και μας προσκυνούνε
φωνάζουν
αθάνατο
στους αιώνες
τ' όνομά μας
γιατί οι γυναίκες π' αγαπούμε
την μεταδίνουν
και σ' εμάς
αυτή
τη θεία τους
ουσία




Και ο πλανήτης μας, η Γαία, είναι γυναίκα!


2 σχόλια:

  1. Τις γυναίκες θέλουμε οι άνδρες κτήμα μας, όπως θέλουμε τη γη, το χρυσάφι, τα διαμάντια. Τι μας κατηγορείς; Αφού οι γυναίκες είναι πολυτιμότερες από όλα αυτά.
    Να βάλω τη βιολογική πινελιά; Ο Αδάμ πλάστηκε από το πλευρό της Εύας, με τροποποίηση του αυτοσωμικού Χ χρωμοσώματος, το οποίο έτσι μετετράπη σε φυλετικό. Και είναι αυτοσωμικό καθώς χωρίς αυτό ζωή δεν υπάρχει (δεν είναι βιώσιμος ο γονότυπος Υ0) ενώ αντιθέτως χωρίς το Υ υπάρχει (το ΧΧ φυσικά, αλλά και το ΧΧΥ και Χ0). Άρα, η γυναίκα είναι ο άνθρωπος και ο άνδρας το φύλο. Αυτό είναι εμφανές στα πρωτογενή και δευτερογενή χαρακτηριστικά του φύλου. Οι άνδρες έχουν μαστούς και θηλές, αλλά και κεντρική ραφή στο όσχεο. Ισχύει στα περισσότερα θηλαστικά ως σύστημα ΧΧ/ΧΥ και σε άλλα έμβια μέσω της παραλλαγής ΧΧ/Χ0. Στα πτηνά ισχύει όμως το αντίθετο, εκεί το σύστημα είναι το ZW/ZZ. Οι αρσενικοί άνθρωποι πάντως είμαστε παραλλαγή των θηλυκών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βάλε όσες πινελιές θέλεις. Η καθημερινή ζωή έχει άλλα χρώματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή