Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

"ΕΠΙΣΤΟΛΗ"



Ονόματα δεν παίρνει αυτό που ζούμε  
έτσι όπως πλήρες έχει εγγραφεί
  στην αθωότητα του γίγνεσθαι
  και είναι αυτό που είναι
  κρυφό και άδηλο και ανείπωτο
  ουσία γυμνή
  κι επίθετα χωρίς.

 
Δεν ψάχνω ονόματα λοιπόν να βρω σ’ εκείνο
  που δίχως λέξεις δύναται ν’ ανθεί
  και τα κορμιά μας έτσι να ψυχώνει
  την ώρα που συμπλέκονται συσπώνται
  δονούνται περιστρέφονται γυμνά
  κι όταν υπάρχουν τόσο ή κατά τρόπο
  που τίποτε άλλο πια δεν μένει να υπάρξει.

 
Δεν έχω ανάγκη να ονομάζω την αγάπη
  τον έρωτά μου Έρωτα να πω
  και στα χαρτιά μου να τον δω και να τον δείξω
  να ψιθυρίσω ή να φωνάξω είναι αυτός·

 
να φέρω λόγια εκεί που όλα τα λόγια
  δεν έχουν και δεν θα ’χουν εξουσία
  να ονοματίσω όπως-όπως τη στιγμή
  και τη ζωή αυτή να συνοψίσω
  να υποκύψω πάλι σε ορισμούς
  να πω πως έχω εκείνο που με έχει
  και στο άτιτλο κατ’ εξοχήν να βάλω τίτλο.

 
Τι σημασία έχουν οι λέξεις πες μου
  όταν ριζώνουμε έτσι στη σιωπή
  και η σιωπή αδόκητα καρπίζει
  κι όταν το μεταξύ μας είναι ρώμη
  πράξη και δράση ενέργεια καθαρή
  σημείο μηδέν απ’ όπου όλα αρχίζουν.

 
Ανώνυμο το ανώνυμο θ’ αφήσω
  σε τόπο άτοπο εκεί να κατοικεί
  και το άχρονο διαρκώς να επιστρέφει
  και να 'ναι μες στη νύχτα η αστραπή.
  Ανείπωτο το ανείπωτο θ’ αφήσω
  και γιατί άγραφο θα βιωθεί
  γι’ αυτό και απαράγραπτο θα μένει

 
γι’ αυτό και αφού τελειώσει
  θα διαρκεί.



Θεοδόσης Βολκώφ

 



 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου